Teraz tamto narzędzie zostało skierowane na odpowiedzialny odcinek frontu, przyczółek lubelski, do jaskini …kota.

Cóż, nielekki jest los biskupów. Gdybyż to jeszcze, jak prorok Jeremiasz, mogli się poskarżyć, albo, jak Jonasz, na chwilę obrazić…

Teraz w jednej diecezji długo cierpieli niedostatek arcypasterzowania, wspierając się nawet ościennymi biskupami, by wreszcie, po kilku latach, własnego biskupa pomocniczego wybrać akurat w dzień pierwszego liturgicznego wspomnienia błogosławionego Jana Pawła II.

Jakże wiele znaczy to, na jakie czasy wypadło życie najwybitniejszej nawet postaci! – uskarżał się onegdaj ostatni przed obecnym niemiecki papież, Hadrian V, świadek reformacyjnego rozłamu Kościoła i Europy.Te słowa umieszczono nawet jako jego epitafium. Wstrząsające jak na owe czasy wyznanie win Kościoła nic mu nie pomogło.

Umiłowanie znamiennych dat i ich uparte oczekiwanie może być więc zgubne, co niech będzie co poniekomu ku przestrodze.

A ja zastanowiłbym się nad wiarygodnością i perwersyjnym wręcz zachowaniem tych pasterzy, którzy nie mają nic przeciw licencjonowaniu aborcji.

Warto dziś zapytać, czy ideałem zjednoczonej Europy, która u swych korzeni ma chrześcijańskich założycieli, jest przyzwolenie na obrażanie uczuć religijnych i znieważanie najwyższych wartości wspólnych milionom jej mieszkańców – powiedział kard. Stanisław Dziwisz w Sanktuarium św. Krzyża w Krakowie-Mogile. Metropolita krakowski przewodniczył tam Mszy św. z okazji przypadającego 14 września święta Podwyższenia Krzyża Świętego.

W homilii kard. Dziwisz zaznaczył, że gdziekolwiek są chrześcijanie, tam stoi krzyż. „Znak krzyża jest wyznaniem wiary tych, którzy krzyż stawiają. Najważniejsze jest jednak to, aby w sercu człowieka była wiara w Jezusa ukrzyżowanego, która zbawia, czyli umożliwia wejście w świat wiecznego szczęścia w domu Ojca. Zewnętrzny znak winien być wyznaniem wiary tych, którzy go stawiają lub otaczają szacunkiem. Krzyż Jezusa zawsze winien być znakiem zbawienia, czyli szczęścia, jakim obdarza Jezus ludzi wierzących w Niego” – tłumaczył hierarcha.

Jednocześnie stwierdził, że w takie święto „nie sposób nie wspomnieć z wielkim bólem o coraz częstszych przypadkach zamachu na Krzyż i poniżania go”. – Także w naszej Ojczyźnie nie brak ludzi, którym Krzyż, miejsce śmierci naszego Odkupiciela, a zarazem znak największej miłości do człowieka, zdaje się przeszkadzać. Dlatego domagają się usunięcia go z przestrzeni życia publicznego. Dla innych Krzyż staje się obiektem drwin obrazoburczej pseudo sztuki – ubolewał kard. Dziwisz. „Nie możemy milczeć, gdy na scenie rwie się na strzępy Pismo Święte. Nie możemy milczeć, gdy promuje się w publicznych mediach osoby, które znak krzyża włączyły w satanistyczne widowiska” – stwierdził hierarcha.

lk / Kraków

donosi 15.09.2011 KAI

Niech lepiej Eminencja powiedzą coś swojemu sekretarzowi, którego brat milczy w Sejmie, gdy ten proceduje nad aborcją. No chyba że to sekretarz mówi Eminencji, co mają powiedzieć.

Pewnie takie, że ich nauczycielom, tak jak wszystkim starym zgredom, wszystko się już porąbało.

W tym kontekście metody działania windykatorów owego banku nie dziwią. To ich, można tak powiedzieć, kultura korporacyjna.

W Japonii Maksymilian Kolbe spotkał się z tzw. małą radiofonią, czyli stacjami nadawczymi małej mocy zainstalowanymi w wielu punktach kraju. Po powrocie do Polski postanowił uruchomić tego typu stację właśnie w Niepokalanowie. Zgodnie z obowiązującym w przedwojennej Polsce prawem nie istniała taka możliwość. Nie tracąc nadziei zapisał się do Polskiego Związku Krótkofalowców i został krótkofalowcem o znaku SP3RN (jak „Radio Niepokalanów”). Stacja nadawała na przełomie lat 1937/1938, pokrywając swoim zasięgiem praktycznie obszar całego kraju.

No i dopiero Niemcy musieli z tym skończyć, bo ta burżuazyjno-obszarnicza Polska nie umiała sobie z tym dać rady, nie to co dzisiaj, POntifeksowa (kto jeszcze pamięta budowniczego mostów?)